Onderweg naar een zeldzame combinatie van ‘kunnen’?
Een carrière als portfolio, geen ladder
Mijn brief van vorige week.
Voor als je ooit te horen kreeg dat je al je interesses en passies beter op kunt geven en een specialist moet zijn om te slagen. Voor als je cv eruitziet alsof het van tien verschillende mensen is. Voor als dat wat je doet niet in een zin te vangen is.
Ik schreef over Renaissance Souls, creatieve generalisten, polymaths, multipassionaten of multipotentialites. Over hoe dat werkt, hoe dat niet werkt en hoe deze inzichten mij hebben geholpen.
Mijn cv is geen wirwar van schijnbaar losstaande interesses en vaardigheden.
Het is een sterk staaltje Skill Stacking: vaardigheden stapelen.
Alles wat ik leerde, nam ik mee in de volgende stap.
Ik begin vrijwel nergens op nul.
Elk project voedt het volgende.
Er komt steeds iets bij, een nieuw bouwsteentje.
Inmiddels opgestapeld tot een fors bouwwerk.
Mijn carrière is een portfolio, geen ladder.
Deze week las ik mijn eigen brief terug, liet ondertussen mijn creativiteit vliegen en ontdekte dat ik nog iets meer over wil zeggen.
Ik schreef over Skill Stacking alsof het ‘gewoon’ een bonte verzameling is van vaardigheden. Gezellig opgestapeld en ergens wordt dat dan een geheel dat nogal handig kan zijn. Maar waar die handigheid precies inzit, bleef een beetje vaag tussen de regels.
Waar het eigenlijk om gaat bij het fenomeen Skill Stacking is dat al die vaardigheden samen iets doen wat geen van die onderdelen afzonderlijk kan. Door het combineren ontstaat er een unieke waarde. Groter dan de som der delen. Ofwel: niet de beste zijn in één ding, maar ongebruikelijk goed in een combinatie. Zoiets.
Dat klinkt goed. Wil ik. Simpel ook. Alsof het een strategie is.
Voor mij heeft het weinig met strategie te maken.
Het is gewoon hoe het gaat.
En inmiddels zie ik hoe geweldig dat eigenlijk is kan zijn.
Totem
Op een onbedacht moment, pakte ik deze week een serie mini-canvasjes die ik een tijd terug maakte. Die lagen nog een beetje chagrijnig in de hoek te wachten tot ik iets met ze ging doen.
Ik maakte ze in een tijd van experimenteren met acryl, reliëf, mediums en afval.
Per canvas leerde ik iets. En daarna was ik er ook weer klaar mee. In de hoek ermee.
Na het schrijven over skill stacking zag ik ze liggen en dacht ineens: dit zijn geen losse dingen. Ze horen bij elkaar. Dit zijn bouwstenen.
Zonder na te denken, begon ik ze te stapelen en aan elkaar te bevestigen.
Los van elkaar waren ze weinig interessant en rommelig.
Maar bij elkaar werden ze ze samen iets en begonnen ze richting te krijgen.
‘Ha, dit is mijn ode aan het stapelen van vaardigheden!’, dacht ik.
In de vorm van een heuse totem!
In mijn nopjes was ik.
Totdat.
Oh.
het. lijkt. op. een. ladder.
Daar gaat mijn hele betoog.
‘Mijn carrière is een portfolio, geen ladder.’
Dit klopt niet
Hoezo, een ladder?
Alsof alles wat ik doe uiteindelijk ergens omhoog moet, ergens toe moet leiden.
Alsof er een volgende trede is die ‘meer’ is, beter, hoger.
Dat klopt niet. Dit was juist wat ik níet bedoelde.
Hoe brei ik hier een mooi verhaal omheen zodat het wél klopt?
| storybias |
Ik bekeek de stapel opnieuw. Vanuit een ander perspectief.
Ja, ik kan er een ladder in zien, maar dan is het wel een nogal onhandige en rommelige ladder. En zeker niet efficiënt.
Het heeft niet heel erg een duidelijke vorm, is niet logisch en ziet er van alle kanten anders uit.
Wacht. Dat is precies hoe het voelt als je middenin zit.
Middenin de veelheid. Daar ga ik weer.
Alsof je van alles doet, maar nergens écht voor kiest.
Steeds maar weer nieuwe vaardigheden opdoen.
Steeds maar weer een nieuw canvas.
Tot een overvloed aan chagrijnige losse canvasjes ergens in een hoek komen te liggen.
Losse snippers, appels en peren.
Symbool voor veelheid, onaf, twijfel.
Geen niche, geen herkenbaar profiel, niet één titel, één richting, één verhaal.
Los van elkaar zijn het probeersels. Fragmenten.
Een grote grabbelton van vaardigheden.
Vooral ‘veel kunnen’.
Maar.
Al die losse vaardigheden samen zijn uniek, gevormd en krachtig.
Het gaat niet per se om méér, maar om combinaties die elkaar versterken.
Wat in het moment misschien vaak voelde als een wirwar van schijnbaar losstaande interesses, blijkt zomaar een intrigerende en unieke bundeling van vaardigheden te zijn.
Maar hoe dat allemaal prachtig samenhangt en elkaar aanvult en versterkt, zie je pas achteraf. Althans, ik.
De stapel is ontstaan omdat ik bleef toevoegen en verschuiven. Soms viel er iets af. Soms kwam er iets bij wat totaal niet past. Soms er er een losse flard die er wel toedoet.
Maar wat eerder voelde als versnippering, lijkt nu zowaar iets samenhangends te zijn geworden.
Net als de opbouw van mijn cv.
Ik liet niets achter. Alles wat ik leerde, nam ik mee in de volgende stap.
Ik begin vrijwel nergens op nul.
Elk project voedt het volgende.
Er komt steeds iets bij, een nieuw bouwsteentje.
Inmiddels opgestapeld tot een fors bouwwerk.
Mijn carrière is een portfolio, geen ladder.
Zo is het. Vind ik nu.
Mijn totem is geen ladder, maar een stapel die zichzelf draagt. Die ook instabiel voelt, maar altijd in beweging is. Een bouwwerk dat blijft uitbreiden en juist daardoor sterker wordt.
Door het combineren van al dat kunnen ontstaat er iets wat niet meer terug te brengen is tot losse onderdelen.
Ik heb geen enkele urgentie om de beste te zijn in één ding, maar heb wel spontaan een combinatie gecreëerd die zeldzaam is.
Dat is toch wonderbaar?
Dus.
Lekker blijven switchen, stoppen, beginnen, experimenteren en doorgaan. Geen zorgen over of het ergens naartoe leidt. Of het omhoog gaat. Of het ergens eindigt. Skill stacking is geen carrièrestrategie. Het is een manier van leven.
En die prachtige manier leidt, hoe dan ook, tot een zeldzame combinatie van ‘kunnen’.
Dat is altijd een goed idee.
Zo. Heb ik toch weer even een logische draai gegeven aan de per-abuis-ladder. Hoewel vaag, misschien.
x Daphne
O ja, er staan natuurlijk weer nieuwe tekeningen klaar. Voor jou? Je kunt ze hier bekijken!
Als je deze post met anderen deelt of een hartje of reactie geeft, help je mij weer om nieuwe lezers te bereiken en te ontdekken.
Dat gaat overigens allemaal veel makkelijker in de app⤹.
Dit is echt een fijne omgeving, zonder advertenties en met veel interessante mensen en brieven.
Ik voel dit helemaal. On to more skills!
En je durft dit artikel onbeduidend te noemen ;) Ik herken zo’n beetje alles, dus wie weet lijken onze breinen een beetje op elkaar. Heerlijk om te lezen dat er nog meer van mijn soort zijn!